ISLA HOLBOX: hoe te bereiken?

jungle van Mexico

Ga je de Mexicaanse oostkust bezoeken? Dan mag je dit eiland niet overslaan. Isla Holbox. Op het puntje van de Yucatan Peninsula en op 2 manieren te bereiken: per boot & bus óf per vliegtuig. Je raadt het al..wij kozen voor de bus, waar je nog geen € 8 voor een ticket betaald. Op het ADO busstation van Cancún rijd de bus ongeveer 3x per dag, maar ook dit is iedere dag weer verschillend. Vraag ernaar bij de ticketservice.

De bus die ik die ochtend nam kwam drie kwartier te laat. Hoe ze hier in Nederland direct naar de NS klaag zouden twitteren, geven de Mexicanen geen kick. Alles komt zoals het komt. Naarmate ik langer in deze sfeer rondhing, was ik eraan gewend geraakt om te wachten tot er uiteindelijk geen bus kwam. Was ik gewend om 2 uur later opgehaald te worden dan afgesproken. Ik leerde dat je niet altijd alles moet willen plannen. Dat alles komt zoals het komt.

Een junglepad

De geur van stinkend zweet, voedsel dat al enige tijd over de datum is en muffe stoelbekleding kruipen mijn neus in terwijl ik 3,5 uur door de jungle hobbel. De bus is oud en gammelt, maar dendert vrolijk verder. Hoewel ik Marco Borsato’s stem door mijn oren hoor galmen, schreeuwt de hoofdpersoon van de film die in de bus opstaat eens zo hard mijn oren in. Wanneer ik naar buiten kijk, zie ik overal groen. Hoge, smalle bomen met lange groene bladeren die de weg een stukje kleiner maken. Struiken die het groen nog groener maken.

Tussengelegen dorpjes

De jungle raast zich als een speer aan ons voorbij. Zo nu en dan stopt de bus bij tussengelegen dorpjes. Waar van hout gemaakte daken aan palen zijn vastgemaakt met jungleriet. Waar kinderen op blote voeten zwaaien. Waar oude, kleine Mexicaanse mannetjes geen tanden meer hebben. Vrouwen fietsen met manden vol eten over de hobbelweg om te koken voor hun kinderen. Het fascinerende straatbeeld van Mexicaanse armoede. Ondanks mijn oude, versleten korte broekje en slordig hemd voel ik me als enige blondje enigszins opgelaten. Om deze mensen zo te zien. Om ze zo hard te zien werken. Om ze te zien overleven. Overleven in een omgeving die hiervoor geen zekerheid biedt.

Het eindstation

Een busrit van ruim 3,5 uur brengt je naar een klein vissersdorp, waar je in het lokale winkeltje drinken en wat te eten kunt halen. De vissersmatrozen varen alleen in de ochtend de zee op om het dorp te voorzien van vers gevangen vis. Uit de bus stappen veel locals, die onderweg zijn opgestapt of die helemaal vanuit Cancún zijn meegereden. Waarschijnlijk familie hebben bezocht. Enkele toeristen zaten ook in de bus, net als ik.

Het laatste halfuur van deze trip is per boot. De boot die klaarligt en ons naar het paradijs zal brengen is een oudje. Net als de vrolijke, zingende man die ons de halfuur durende tocht vermaakt. Vanuit de boot zie ik het eiland al liggen: na ruim 4 uur ben ik er dan bijna.

Wil jij weten hoe mijn eerste ervaring op dit eiland was? Proef ook de Mexicaanse tortilla’s met tofu en zoete aardappel.

You liked? Deel het dan hier ..
Share on FacebookTweet about this on Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *