VIETNAM: de magische verschillen van Hoi An

Hoi An

De zon die straalt, maakt de klamheid van de dag nog klammer. Zodra we Hoi An binnenrijden zie ik de armoedige huisjes langs de straat, de spelende kinderen op hun fietsje, kromlopende vrouwen die terugkomen van hun werk op het platteland. De geur van verse ingrediënten, die dezelfde middag op het platteland zijn opgehaald, vormen de sfeer. Kleine restaurantjes bieden ruimte voor een Vietnamees soepje of een gesprek met de lokale inwoners. Het is er rustig op straat. Het uitgestrekte strand met de vele palmbomen, maar ook de rivier die vanaf het stadscentrum doorloopt naar ver daarbuiten. De begroeide stukken langs de rivier, waar bootjes aanmeren.

Het kleurrijke stadscentrum

Het stadscentrum van Hoi An is een wereld apart. De felle rood, geel en oranje kleuren doemen op zodra je de stadsmuren doorloopt. Niet alleen van de opvallende kledij van vrouwelijke verkoopsters, maar ook van de lampionnen die overal hangen. In alle soorten en maten vind je ze. Het maakt me vrolijk, opgewekt. Het heeft iets magisch.

Wanneer we de gezellige straten met veel souvenirwinkeltjes, bakkerijen en kleine eettentjes doorlopen zien we een oude man die ons vriendelijk aankijkt en wuift om zijn huisje binnen te komen. We lopen de oude man achterna naar binnen. Een Japans, oud huis. Aan de foto’s op de muur te zien heeft deze man een grote familie. De eerste kamer die we binnenlopen is donker. Er zit een vrouw te bidden op een fleurig kleed. Wanneer we verder naar achteren lopen ruik ik de geur van een verse Vietnamese soep, de geur van soja. Achter de grote pan met soep staat de vrouw in een grote pan te roeren. Het blijkt het oudste Japanse huisje van Hoi An te zijn.

Hoi An

 

Het stadscentrum is compact, terwijl je onderweg Japanse, Chinese en Franse stijlen tegenkomt. In architectuur, maar ook in soort winkels. Franse huisjes en bakkerijen, Chinese pagodes en Japanse handelshuizen. We gaan overal langs, maar ik merk al snel dat de sfeer niet overal meer Vietnamees is. Dat de opdringerige verkopers hun trucjes kennen en dat de vriendelijkheid steeds verder verdwijnt achter het toerisme dat hier rondloopt. De Japanse Brug waar je stapvoets over heen en weer kunt lopen. De Chinese pagodes die meer bezocht worden door toeristen dan door gelovigen. En hoewel ik geniet in de avond van de rivier gevulde lampionnen, allemaal verlicht en op weg naar verbetering, geluk en liefde, denk ik aan de dag van morgen: dan gaan we namelijk de boeren op het platteland helpen met het verbouwen van hun groenten.

Buiten het stadscentrum

Buiten het stadscentrum ontmoet je namelijk de lokale bewoners. Met de fiets rijden we die ochtend naar een grote moestuin. Onderweg zien we weer het straatbeeld met de armoedige uitstraling van het dorp. Wanneer we aankomen bij de plaats van bestemming leidt een zeer oud mannetje ons rondt. In zijn gebrekkige Engels in combinatie met zijn halve gebit wijst hij alle groenten aan die er groeien. Ik zie hem stralen, trots over zijn moestuin.

Hoi An

Ik heb Hoi An op twee manieren ontdekt: kleurrijk, magisch vs. realistisch armoedig. Alles in één dorp, altijd weergegeven als één van de leukste dorpjes van Vietnam, al dan niet van heel Azië. Maar er is altijd meer. Zoek naar de verschillen, naar datgene dat de verandering maakt en je zult meer te weten komen.

You liked? Deel het dan hier ..
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Dit bericht is geplaatst in AZIE . Bookmark de link .